Ben Suzan,

Bir sokak kedisiyim, boynu eğri, kulakları az duyan. Belki bir tekme, belki de bir araba buna sebep olan. Bir anneyim ben, bebeklerine canını adayan. Belki de hüzünlü bakışım bundan...
Karnımda bebeklerimle bir kuytuda uyurdum yarı aç, Duyamazken sesleri, koruyamazdım kendimi... Derken bir sabah biri fark etti beni, bir avuç mama verdi, Duyamadığım bir sesin peşine attım kendimi, Belki o kurtarırdı bebeklerimi, Arabasına sığındım anlasın diye beni. Bir minder, bir odada yeniden hayat bulduk.

Lütfen bu kedi masalı sokaklarda bitmesin...